«Εξηγώντας στην κόρη μου…

koinwnikh, prosfora, mamayabooks, xristina, mania,

Προχθές και μετά από πρωτοβουλία Mamaya (www.mamaya.gr), ετοιμάσαμε κάποιες κούτες με πράγματα που αγοράσαμε για τους πρόσφυγες. Θα τα πήγαινα στο Σύνταγμα. Εκεί όπου την Κυριακή έγινε μια πραγματική γιορτή αλληλεγγύης.
Κατεβήκαμε με την κόρη μου στο Σύνταγμα.
Ο κούτες που είχαμε γεμίσει είχαν πάνω το λογότυπο της εταιρίας. Η κόρη μου είχε ενστάσεις πάνω σε αυτό.
Και με την ορμή και την επαναστατικότητα των 17 της χρόνων μου έκανε στη διαδρομή ολόκληρο κήρυγμα.
Πως όταν κάνεις το καλό, δεν χρειάζεται να το γνωρίζει κανείς. Πως δεν υπάρχει λόγος να κάνεις διαφήμιση στη φιλανθρωπία σου, πως…πως…πως…
Αφού την άφησα να ξεσπαθώσει, προσπάθησα πολύ ήρεμα και με απλά λόγια να της εξηγήσω δύο πράγματα.

koinwnikh, prosfora, mamayabooks, xristina, mania,
Καταρχάς πως σε μία εποχή που τα πρότυπα έχουν κάπως ξεφύγει, είναι σημαντικό να θυμόμαστε και να θυμίζουμε τι έχει πραγματική αξία.
Πως δεν γίνεται να ακούγονται γύρω μας μόνο οι καφρίλες. Έχουμε ανάγκη να ακούμε ότι γίνονται και καλά πράγματα. Και πρέπει να προβάλλονται.
Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε και μιμητικά πλάσματα.
Επίσης της εξήγησα την έννοια της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Τι σημαίνει να έχει μια εταιρία κοινωνικό έργο και τι σημαίνει να το προβάλει.
Γιατί τελικά εγώ θέλω να ξέρω ποιος νοιάζεται για το κοινωνικό σύνολο έστω κι αν με αυτό τον τρόπο με προτρέπει να τον προτιμήσω.
Όταν φτάσαμε στο Σύνταγμα και είδα τη λαοθάλασσα, συγκινήθηκα και της είπα πως ήταν υπέροχο αυτό που γινόταν.
« Ναι, δυστυχώς θεωρούμε το αυτονόητο υπέροχο.» μου απάντησε με τον ίδιο θυμό.
Χαμογέλασα και δάκρυσα.
Χαμογέλασα γιατί εκεί που είναι ήμουν.
Δάκρυσα γιατί εκεί που είμαι θα έρθει.