Ειλικρινά κάτι καλό έχει αρχίσει να γίνεται στην δύσμοιρή μας ψωροκώσταινα… Δεν ξέρω αν αυτό είναι θέμα τύχης ή αν η κρίση σε όλους τους τομείς μας έχει σπρώξει σε μια δημιουργικότητα και αναζήτηση αυτοπεποίθησης. Διαλέγω το δεύτερο, αν και είναι κρίμα να είμαστε παραγωγικοί μόνο σε καιρούς συμφορών ή πίεσης…
Στα πλαίσια αυτά, οφείλω να παραδεχτώ ότι το πανέμορφο Έρως της Χριστίνας Μανιά, αποτελεί μια από τις πιο όμορφες λογοτεχνικές πράξεις σιγουριάς, ταυτότητας μα και οικουμενικότητας -οικουμενικότητας γιατί πολύ απλά είναι στο κύτταρό μας να είμαστε κοσμοπολίτες, όταν είμαστε υγιεις πνευματικά και συναισθηματικά ακέραιοι.
Οικουμενικό είναι και το Έρως, ένα βιβλίο το οποίο καθώς συνομιλεί με τα μαγευτικά εικαστικά της Μαρίας Καραμπέτσου που το κοσμούν, προσεγγίζει τον έρωτα πολύπλευρα και ολιστικά. Πολύπλευρα, γιατί πολυ ορθώς ο έρωτας ανήκει σε όλους,ετεροφυλόφιλους και μη, ολιστικά γιατί εκδηλώνεται με μια απειροστική ποικιλία. Είναι πολύ απλά μια πράξη λύτρωσης και ελευθερίας, είναι ένας άθλος ψυχής, ασχετα αν μπορεί να οδηγεί καμιά φορά στην τραγωδία. Ποιά η αξία της ευτυχίας χωρίς το αντίθετό της;
Η γλώσσα του βιβλίου είναι σχεδόν ποιητική, χρησιμοποιώντας την πρόζα με έναν τρόπο απλό, άμεσο και αριστοτεχνικό. Οι μύθοι που αποτελούν την βάση του βιβλίου, έχουν μια πολυπολιτισμική πατίνα, μιας και είναι παρμένοι από όλη την υφήλιο, μόνο και μόνο ίσως για να μας θυμίσουν πως όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο και ίσοι, καθώς μοιράζονται την υψηλότερη κοινη γλώσσα: Αυτήν του Έρωτα.
Η συγγραφέας, κρύβοντας εδώ και κεί κάτι από τον εαυτό της, νιώθοντας πάνω από όλα, δημιουργεί κατι βαθιά αυθεντικό και ελεύθερο.
Μην αγνοήσετε αυτόν τον μικρό και απίστευτα καλαίσθητο θησαυρό.