eros, xristina, mania, mamaya, vivlio, dwro, mythoi, pagosmio,
Οι φιλόσοφοι τον ανέλυσαν από την καλή και την ανάποδη.
Στη μουσική είναι βασιλιάς.
Η ποίηση θα ήταν πιο φτωχή χωρίς αυτόν.
Κι όμως ο έρωτας δεν είναι πια αντικείμενο μόνο των θεωρητικών.
Τον περιέλαβε στα χέρια της η επιστήμη και μας εξήγησε τα ανεξήγητα.
Κυρίως όμως μας απέδειξε πως όλος αυτός ο ανεμοστρόβιλος που μας παρασύρει όταν ερωτευτούμε: οι πεταλούδες κι ο κόμπος στο στομάχι, η καρδιά που χτυπάει σαν ταμπούρλο και η διάθεση που ανεβαίνει στα ουράνια και πέφτει στα τάρταρα πιο απότομα κι από τρενάκι του λούνα παρκ είναι καθαρά θέμα χημείας.
Όχι μιας εξωπραγματικής, μυστηριώδους, μαγικής χημείας, αλλά πραγματικής χημείας σαν αυτή που κάναμε στο σχολείο.
Απ’ ότι φαίνεται ο εγκέφαλος έχει τον ρόλο του φτερωτού θεού. Μόνο που αντί να ρίξει βέλη, βομβαρδίζει τον οργανισμό με ένα μείγμα χημικών ουσιών προκαλώντας μία έκρηξη συναισθημάτων μέσα μας.
Έτσι ορμόνες όπως η Σεροτονίνη, η Ντοπαμίνη, η Αδρεναλίνη, οι Ενδορφίνες και μερικές ακόμα, είναι στα πάνω τους, και είναι ένοχες γι’ αυτό το «αποβλακωμένο» χαμόγελο που βλέπουν οι γύρω μας, μιας και είμαστε σε μία μόνιμη κατάσταση ευφορίας.
Σύμφωνα με έρευνες όταν βρισκόμαστε σε αυτή τη φάση έχουμε καλύτερο ανοσοποιητικό και είμαστε ποιο υγιείς, σωματικά μιλώντας, γιατί εγκεφαλικά έχουμε κολλήσει στο αντικείμενο του πόθου μας κι από εκεί και πέρα το χάος.
Αυτή η κατάσταση μόνιμης τρέλας δεν κρατάει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα- σε αντίθετη περίπτωση δεν θα είχαμε ανακαλύψει ούτε τον τροχό ακόμη- και περνάμε σε ένα άλλο επίπεδο συναισθημάτων που περιλαμβάνουν την οικειότητα, την αγάπη και τη συντροφικότητα.
Χημεία λοιπόν ο έρωτας.
Κι αν νομίζαμε όσοι δεν τη θέλαμε στο σχολείο πως θα γλιτώναμε απ’ αυτή μια και καλή, πλανηθήκαμε πλάνην οικτράν.
Γιατί ποιος δεν έχει αισθανθεί έστω και μια φορά τις πεταλούδες στο στομάχι και τα φτερά στα πόδια;

Βρείτε το βιβλίο εδώ